''Aπό πότε το ανικανοποίητο μας κάνει ενάρετους;Ευχή και κατάρα ρε σύ''

''Aπό πότε το ανικανοποίητο μας κάνει ενάρετους;Ευχή και κατάρα ρε σύ''.. 
Το έιχε γράψει η μυριαμκέι στο τουίτερ, το αγάπησα αμέσως. Συμπυκνωμένη φιλοσοφία ζωής που φροντίζουν να μας πλασάρουν από μικρά.
''Κοίτα γύρω σου και να είσαι ευχαριστημένη με αυτά που έχεις''. Μα είμαι. Δεν ξέρω ποιόν πρέπει να ευχαριστήσω για αυτά,αλλά μόνο που είμαι ζωντανή ακόμη και χαίρομαι τη ζέστη, το κρύο, ένα πιάτο νόστιμο φαγητό, ένα ωραίο βιβλίο,τη μουσική και το βασικότερο: έχω δύο λόγους να ξυπνάω το πρωί και να θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι. 'Εχω δύο λόγους που είναι τα χαπι μομεντς που σκέφτομαι όταν πέφτω για ύπνο.Εχω παιδιά.
Καποιοι όταν γίνονται γονείς, βάζουν πάνω απ'ολα τα παιδιά τους. Πάνω από τη δική τους ψυχική ηρεμία, τα θέλω τους και σίγουρα τον εγωϊσμό τους.
Εγώ δυστυχώς μάλλον δεν έμαθα να τα ξεχωρίζω. Οταν λοιπον υψώνεις τα θέλω σου σαν ανθρωπος, γίνεσαι αυτόματα κακός γονιός; Πρέπει να σκύψεις το κεφάλι και να κάνεις το σωστό; Να δείχνεις ικανοποιημένος από την προσωπική σου ζωή, ενώ δεν είσαι; Θα βοηθούσε η αυθυποβολή; Αν ξυπνάς δηλαδή το πρώι και λες εκατο φορές.''Δε θελω τιποτα αλλο στη ζωή μου, (οπως να ξαναλειτουργήσουν τα συναισθήματα σου ας πουμε , που εχουν πέσει σε χειμερία ναρκη) πιάνει;
Γιατί ''δεν είναι φυσιολογικό'' να σε πνίγει μια σχέση που εχει τελειώσει εδώ και χρόνια αλλά φοβόμαστε να τη λήξουμε; Γιατί ''ειναι φυσιολογικό'' να μένεις σε κάτι που απλά δεν σε κάνει ευτυχισμένη μόνο και μόνο επειδή έχεις κάνει δυο παιδιά; Γιατί τα παιδιά σου να μεγαλώσουν βλέποντας unhappy together τους γονείς τους; Aυτό σε κάνει αυτόματα ενάρετο; Θα κερδίσεις το φωτοστέφανο της μαμάς που υπέμεινε όχι βάσανα και κακουχίες, αλλά συναισθηματική κενότητα για χάρη των παιδιών της;Τί θα κερδίσω; πείτε μου να δώ αν αξίζει τον κόπο..

Να προσποιηθείς πώς όλα είναι εντάξει για να είναι όλοι οι υπόλοιποι ευχαριστημένοι;Να βάλεις μπροστά την λογική επιτέλους;
 Αν μπορούσες να το κάνεις θα ήταν ευχή. Αν δε μπορείς  είναι κατάρα.

Υ.Γ. όχι εγώ..ξέρετε, μια φίλη μου..

Σωτηρία (εθνική ή ψυχής;)

Δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με την πολιτική. Δεν παρακολουθώ με κομμένη την ανάσα τις εξελίξεις, εκτός και αν είναι ''ραγδαίες'' όπως τις τελευταίες ημέρες. Και όχι δεν θέλω να σχολιάσω το αν τελικά το Γαπ χρίζει ψυχιατρικής παρακολούθησης ή οχι, ποιός φταίει, αν φταίει, αν τα φαγαμε όλοι μαζί ή ένας ένας. Διαβάζοντας λίγο εφημερίδες, sites και ναι, timeline, νομίζω ότι εμείς χρειαζόμαστε ψυχιατρική παρακολούθηση. Δεν ήμουν ποτέ του δημοσίου, ούτε ώς νοοτροπία. Θεωρούσα τους μισθούς τους αστρονομικούς, σε σχέση με τον δικό μου.Περίμενα υπομονετικά το μισθό μου που δεν ερχόταν ποτέ στην ώρα του, τα τελευταία 4 χρόνια και όχι φέτος. Εχω ήδη μάθει να ζώ σε ''κρίση'' εδώ και χρόνια.
Δεν ξέρω που θέλω να καταλήξω αλλά αν δεν τα φάγαμε μαζί, σίγουρα όλοι μαζί τα φτάσαμε ώς εδώ..
Με το βισματάκι για εκεινη τη θέση κηπουρού στον ΟΑΣΘ, με την αποζημίωση που πήραμε χωρίς να έχουμε ζημίες, με κάτι επιδοτήσεις που γίνανε πρώτο τραπέζι Κιάμο, με το αυθαίρετο που το-χτισαμε-με-το-μεροκάματο(και αλβανούς), με κάτι προσωπικά δάνεια που ξέραμε εκ των προτέρων ότι δεν θα αποπληρώσουμε ποτέ,αλλά τί στο διάλο; εμεις να μην πάμε διακοπές σαν ανθρωποι; να μην αγοράσουμε και είκοσι ζευγάρια παπούτσια παραπάνω; να μην βοηθήσουμε το παιδί που δεν διάβαζε μωρέ, αλλά αν το στείλω στο εξωτερικό για σπουδές, θα γυρίσει με το ''χαρτί''. Και θα βρει να βολευτεί καπου στο δημόσιο;
Και φτάσαμε ώς εδώ. Εμεις. Οι πολιτικοί σίγουρα έχουν τις καταθέσεις τους Ελβετία μεριά. Τώρα τί κάνουμε; ''Να φύγουμε, να μεταναστεύσουμε'' Λύση που ακουγεται πολυ πιο ευκολα άπ'οσο γίνεται πραγματικότητα... ''Να φύγουμε από την ευρωζωνη'' -Και να γυρίσουμε σε τριτοκοσμικές συνθήκες. Γιατί κακά τα ψέμματα, ακόμα σε τριτοκοσμικές συνθήκες εδώ δεν ζούμε!
Να αλλάξουμε νοοτροπία σαν λαός είναι μια λύση. Μάλλον  η πιο δύσκολη όμως για εμάς που έχουμε συνηθίσει να τα κανουμε όλα καλύτερα από όλους, να μην περιμένουμε ποτέ,  ακόμα και την καθημερινότητα μας με το να  μην παρατάμε το αυτοκίνητο μας όπου γουστάρουμε, γιατί έτσι μας βολεύει.. Να βγάζαμε λίγο τη μιζέρια από πάνω μας και να  κολυμπήσουμε; Ισως;