1.Καπάκι τουαλέτας.
Ακολουθείς εκπαιδευτικό πρόγραμμα και ασκήσεις νηπίου με υποδείξεις για την σωστή θέση που πρέπει να έχει το καπάκι πριν και μετά. Συνήθως το πριν το μαθαίνουν εύκολα,στο βου μέρος έχουν θέμα. Τεράστιο. Οπότε ή συμβιβάζεσαι ή ακολουθούν σκηνές υστερίας με πρωταγωνιστές εσένα και τον συγκάτοικο να έχει μείνει μαλάκας ακολουθώντας συνήθως η φράση "Μα καλά ,πώς κάνεις έτσι?" Εαν δεν βρεθεί λύση, βρείτε σπίτι με 2 WC. Εννοείται ότι με το δικό του κόβετε τις επαφές μέχρι να καταλάβει τί εστί καθάρισμα μπάνιου.
εξτρα συμβουλή: Προτιμήστε τον άντρα τον σωστό που κατουράει όρθιος γιατί υπάρχουν και αυτοί με αυταρχικές μαμάδες που τους μάθανε να κάθονται...(fail)
2. Κάλτσες
Μόνιμα πεταμένες. Παντού. Συνήθως μονές. (βλ.washing machine effect).Δύσκολο κομμάτι. Σου βγαίνει η μέση να τις μαζεύεις απο το πάτωμα , παρακαλείς να τις μαζεύει ή στην καλύτερη να τις κάνει ένα ταιρι ρε παιδι μου και να τις βάζει στα άπλυτα, αλλά μάταια. Συνήθως ακούγεται η λέξη "Ναι τώρα(=ποτέ) " (που για κάποιο λόγο σου θυμίζει εσένα εφηβη να το λες στη μάνα σου όταν σου έλεγε χαμήλωσε τη μουσική) και μετά ίσως ακολουθήσει η σκηνή βλ.καπάκι τουαλέτας και θα κλείσει πάλι με το "Μα καλά πως κάνεις έτσι? ". Στην περίπτωση αυτή μένεις εσύ μαλάκας και απορείς άν αποφάσισες να μείνεις με εναν άνθρωπο για τους σωστούς λόγους. Δίνεις τοπο στην οργή και σκέφτεσαι : εγώ θα μεγαλώσω σωστά τα παιδιά μου
3.Δεν είστε το ίδιο.
Ότι έχεις ακούσει περί ισότητας και τέτοια ,δεν ισχύουν. Κάποιες δουλειές είναι γυναικείες και δεν χρειάζεται παραπανω αιτιολόγηση. Το πατροπαράδοτο μοτίβο ,ο άντρας -κουβαλητής και η γυναίκα στο σπίτι εξελίχθηκε σε : άντρας κουβαλητής- γυναίκα εργαζόμενη, μητέρα, δούλα αλλά πανω απ'όλα κυρά. απο το πρωι σε δουλειά-παιδια-φαγητό, αυτονόητο συμμάζεμα σπιτιου που θυμίζει την επομένη της πτώσης του τείχους του Βερολίνου.. ι "σιγά και τί εκανες όλη μέρα" Εδώ μένεις εσύ μαλάκας και σκέφτεσαι αν αξίζει να μπεις στον κόπο να του εξηγήσεις ότι τα σπίτια δεν είναι αυτοκαθαριζόμενα, και όλα αυτά τα ρούχα δεν ξυπνάν το πρωι ,γυρναν τον διακόπτη ,μπαινουν στο πλυντηριο, αυτοαπλωνονται, πόσο μαλλον να αυτοσιδερώνονται.
Δεν αξίζει αλλά σκέφτεσαι απο σύζυγος να αρχισεις το μονόζυγο.
4. Δεν θέλω έλεγχο που πάω και τι κάνω.
Εδώ εν μέρει θα συμφωνήσω. Ο άνθρωπος είπε να μείνετε μαζί ,άντε και να παντρευτείτε, δεν θα του κάτσετε και στο λαιμό. Οχι ειλικρινά σε ποιον αρέσουν τα 1500 τηλέφωνα sms/ώρα τύπου : Πού είσαι ζουζουνάκι μου? Πάρκαρες? 'Εφαγες? Έρχεσαι? Σε πόση ώρα? Η όταν βγαίνει με τους φίλους του: Πού είστε? Ποιοι είστε? Βρήκατε να καθήσετε? Μου λείπεις...
Εδώ βέβαια είναι δύσκολο κομμάτι γιατί οι περισσότερες γυναίκες στην αρχή κουνάνε συγκαταβατικά το κεφάλι όταν ο άλλος τους μιλάει για ελευθερο προσωπικο χρονο και αέρα, αλλά μετα απο λίγο καιρό ,αρχίζουν τα όργανα. Εννοείται πως το ίδιο πρέπει να ισχύει και για το αντίθετο φύλλο. Δεν παίρνεις λογαριασμό, δεν δίνεις λογαριασμό.
5. Ο Μπομπ ο μάστορας
Για έναν περιέργο λόγο οι περισσότεροι άντρες νομίζουν ότι μπορούν να φτιάξουν τα πάντα. Ότι και να χαλάσει μες στο σπίτι ,πρίζα, βρύση, οτίδηποτε ηλεκτρο/υδραυλικό, μπορούν να το φτιάξουν.. Κάποιοι ίσως μπορούν πραγματικά, άλλοι είναι απλά σίγουροι. Το θέμα είναι ότι συνήθως καταλήγουν σε 1.κατάργηση του άτυπου νόμου,ότι μπαίνει ξαναβγαίνει, 2.βραχυκύκλωμα,3. δικαιολογία του τύπου, "το πρόβλημα είναι μανίσιο", 4."αμα δεν έχεις τα σωστά τα εργαλεία" 5."αυτές οι βίδες περισσεύουν"..
6. Κακά, Καφού και Πίρλο
Αυτοί είναι ποδοσφαιριστές. Ακους συχνά τα ονόματά τους ,μαθαίνεις για τελικούς, κύπελλα, και όλο το πακέτο . Υπάρχει το Playstation 3 , το στήσιμο πρωταθλήματος τη μέρα που βγαίνει το καινουριο Pro και τέτοια. Αυτό δεν κόβεται οπότε αν το βρίσκεις αδιάφορο-πιθανόνατα..- βγαίνεις έξω με τις φίλες σου, και ζησανε αυτοί καλά και εσείς καλύτερα. Η κάνεις παιδί. Αυτό αύτόματα αλλάζει τον λόγο 1 και 2 ,τους εξαφανίζει. Όχι γιατί αλλάζει ο άλλος ,αλλά εσύ.
Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010
Σάββατο 21 Αυγούστου 2010
This one goes out to the ones i've left behind....
Στα 6 μου έχασα τον παππού μου. Προσπαθούσα με το παιδικό μυαλό μου να συνειδητοποιήσω τι έπαθε, μα πάνω απ'όλα γιατί....-Τον ήθελε ο Θεός κοντά του , μου είπαν , μα πάλι δεν το καταλάβαινα...
Δέκα χρόνια αργότερα πέθανε το σκυλί μου, η Ίρμα και ένοιωσα πρώτη φορά τί θα πει απώλεια , να χάνεις κάποιον ενώ δεν θέλεις ,και να σου λείπει, και να μην μπορεις να κάνεις τίποτα για αυτο...
Όταν ήμουν 30 -κατα την ταπεινή μου γνώμη πολύ νωρίς- έχασα τον πατέρα μου .Το ξέραμε και το περιμέναμε -και αυτός το ίδιο, παρόλου που δεν το έδειχνε ποτέ- και το να ξέρεις ότι θα χάσεις κάποιον είναι ποοολύ δύσκολο...Είναι πολύ περίεργος ο τρόπος που αντιδράει ο καθένας όταν χάνει κάποιον δικό του... Το έμαθα νύχτα και δεν θα ξεχάσω ποτέ τη διαδρομή μέχρι το πατρικό μου μες το αυτοκίνητο με την ξαδέλφη μου να εχω το βλέμμα μου στο συν άπειρο ,να προσπαθώ να καταλάβω τί νοιώθω: θλίψη? δεν αρκεί αυτή η λέξη. Ανακούφιση? Ταλαιπωρήθηκε απίστευτα, αλλά θα μπορούσε να εχει γίνει καλα. Αρα Θυμό...Γιατί ο δικός μου ο πατέρας? αποκλείεται ο δικός μου ο πατέρας ..Βλακειες..ψέμματα είναι..δεν γίνεται ... είναι όνειρο.. και μετά κενό..δεν ένοιωθα τίποτα..και μου χε κολλήσει ένα τραγουδάκι απο ένα cartoon που έβλεπα το πρωί.."Γεια σου ΤροΤρο , γεια σου Τρο Τρο..."
Για πολύ καιρό δεν ήθελα να μιλάω σε κανέναν, και όλους αυτούς τους μακρινούς συγγενείς που μαζεύτηκαν ήθελα κυριολεκτικά να τους πλακώσω στο ξύλο..-Σε νοιώθω..Κουράγιο..-Σκατά νοιώθεις σκεφτόμουν. Μου πήρε καιρό να συνειδητοποιήσω τι στον διάολο έγινε ..και σχεδον 2 χρονια για να το χωνεψω... Δεν θα ξεχάσω ποτέ το προσωπό του , τη φωνή του -είχε και αγριοφωνάρα- και το χερι μου μεσα στα δικα του-αυτο μου μεινε απο μικρη- απλά μου λείπει.. και λυπάμαι που δεν μπόρεσα να του πώ δυνατά ότι τον αγαπάω και ότι ήταν ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου ..
Όπως είπε και ένας φίλος μου "Τρως μεγάλο μπάτσο όταν χάνεις πατερα ή μάνα, νοιώθεις τελείως μόνος σου.Καλώς ήλθες στο club..."
*με αφορμή για κάτι άσχημο που έμαθα σήμερα και μου θύμισε -πάντα μου θυμιζει-πολλά...
Δέκα χρόνια αργότερα πέθανε το σκυλί μου, η Ίρμα και ένοιωσα πρώτη φορά τί θα πει απώλεια , να χάνεις κάποιον ενώ δεν θέλεις ,και να σου λείπει, και να μην μπορεις να κάνεις τίποτα για αυτο...
Όταν ήμουν 30 -κατα την ταπεινή μου γνώμη πολύ νωρίς- έχασα τον πατέρα μου .Το ξέραμε και το περιμέναμε -και αυτός το ίδιο, παρόλου που δεν το έδειχνε ποτέ- και το να ξέρεις ότι θα χάσεις κάποιον είναι ποοολύ δύσκολο...Είναι πολύ περίεργος ο τρόπος που αντιδράει ο καθένας όταν χάνει κάποιον δικό του... Το έμαθα νύχτα και δεν θα ξεχάσω ποτέ τη διαδρομή μέχρι το πατρικό μου μες το αυτοκίνητο με την ξαδέλφη μου να εχω το βλέμμα μου στο συν άπειρο ,να προσπαθώ να καταλάβω τί νοιώθω: θλίψη? δεν αρκεί αυτή η λέξη. Ανακούφιση? Ταλαιπωρήθηκε απίστευτα, αλλά θα μπορούσε να εχει γίνει καλα. Αρα Θυμό...Γιατί ο δικός μου ο πατέρας? αποκλείεται ο δικός μου ο πατέρας ..Βλακειες..ψέμματα είναι..δεν γίνεται ... είναι όνειρο.. και μετά κενό..δεν ένοιωθα τίποτα..και μου χε κολλήσει ένα τραγουδάκι απο ένα cartoon που έβλεπα το πρωί.."Γεια σου ΤροΤρο , γεια σου Τρο Τρο..."
Για πολύ καιρό δεν ήθελα να μιλάω σε κανέναν, και όλους αυτούς τους μακρινούς συγγενείς που μαζεύτηκαν ήθελα κυριολεκτικά να τους πλακώσω στο ξύλο..-Σε νοιώθω..Κουράγιο..-Σκατά νοιώθεις σκεφτόμουν. Μου πήρε καιρό να συνειδητοποιήσω τι στον διάολο έγινε ..και σχεδον 2 χρονια για να το χωνεψω... Δεν θα ξεχάσω ποτέ το προσωπό του , τη φωνή του -είχε και αγριοφωνάρα- και το χερι μου μεσα στα δικα του-αυτο μου μεινε απο μικρη- απλά μου λείπει.. και λυπάμαι που δεν μπόρεσα να του πώ δυνατά ότι τον αγαπάω και ότι ήταν ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου ..
Όπως είπε και ένας φίλος μου "Τρως μεγάλο μπάτσο όταν χάνεις πατερα ή μάνα, νοιώθεις τελείως μόνος σου.Καλώς ήλθες στο club..."
*με αφορμή για κάτι άσχημο που έμαθα σήμερα και μου θύμισε -πάντα μου θυμιζει-πολλά...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

