Survival

Αυτό που όλοι , οι περισσότεροι τουλάχιστον, περιμέναμε εγινε. Ψηφίσαμε την περασμένη Κυριακή. 'Αλλοι συνειδητά και κάποιοι μάλλον ασυνείδητα. Το μύνημα το δώσαμε αλλά εκρεμμεί η αναφορά παράδοσης.

 Με όλα αυτά που έχω ακούσει και διαβάσει πάντως τις τελευταίες αυτές μέρες ακυβερνησίας, δεν είναι μόνο οι πολιτικοί που τα έχουν χάσει. Εμείς οι ίδιοι τα έχουμε χαμένα. 

Να μειωθεί το χρέος, να μείνουμε στην ευρωζώνη, να φύγουμε από την ευρωζώνη. Ψάχνουμε τον πιο ανώδυνο τρόπο να βγούμε από τα αδιέξοδα, χωρίς παραπάνω θυσίες και γιατί άλλωστε να κάνουμε παραπάνω; Υπάρχει μεγάλο ποσοστό εκει έξω που δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι, που απολύθηκαν πρώτοι γιατί στον ιδ. τομέα, υψηλόμισθος θεωρείται αυτός με αποδοχές 1200 ευρώ, που δέχθηκαν τραγική μείωση στο μισθό τους και φυσικά εργασία χωρίς ασφάλιση γιατί ''έτσι έχουν τα πράγματα''. 

 Με το κόστος επιβίωσης, όχι ζωής, να ανέρχεται στα 1000 ευρώ τουλάχιστον(σκέψου να έχεις και παιδιά), να πρέπει να τα βγάζεις πέρα με 400. 'Εχεις μισοχάσει το σπίτι σου λόγω αδυναμίας αποπληρωμής του στεγαστικού,  σου φαίνεται αδύνατον να συντηρησεις το 1000αρι αμάξι σου, ο πρώτος λογαριασμός που θεώρησες πως δεν ειναι απαραίτητος να πληρωθεί  και φυσικά σου τον κόψανε είναι ο τηλεφωνικός και πάει λέγοντας. 

Ψήφισα χωρίς να περιμένω να αλλάξει κάτι. Και δεν βλέπω να αλλάζει.

Ο Βενιζέλος έγραψε προχθές στο twitter του ''Εξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, σημαίνει μαζική φτώχεια για όλους'' .. Για όλους κύριε Βενιζέλο. Γιατί ακόμη είμαστε καποιοι...

Σίγουρα δε ζεί εδώ. Σίγουρα δε ζεί κανείς τους την πραγματικότητα. Απλά 'κατανοούν' . και όταν το λένε θέλω να σπάσω την τηλεόραση. Δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με την πολιτικ, το έχω ξαναπεί.Δεν έχω σχέδιο δρασης. Θέλω όμως να έχω το δικαίωμα να  ξυπνάω και να πηγαίνω στη δουλειά μου, να πληρώνομαι αξιοπρεπέστατα και να καταφέρνω να τα βγάζω πέρα. Να μπορώ και πάλι να πηγαίνω δυο εκδρομές το χρόνο. Να ζώ και όχι να επιβιώνω. 

Λογικά θα μπορούσα να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα. Θα μπορούσα να τα μαζέψω και να φύγω, δεν νιώθω καθολου Hellene ούτως ή άλλως. 

Συνεχίζω να χαμογελάω όμως, να ξεκαρδίζομαι με τους φίλους μου, να ονειρεύομαι αλλά δεν ελπίζω.. Δε θα σας κάνω τη χάρη  να με μιζεριάσετε κύριοι δημοσιογράφοι, πολιτικοί και λοιποί καλοθελητές. Μείνουμε ή οχι στο ευρώ, πραγματικά δεν με ενδιαφέρει.Σας έχω γραμμένους κι εσάς και την ευρωζώνη σας όπως κι εσείς.

''Aπό πότε το ανικανοποίητο μας κάνει ενάρετους;Ευχή και κατάρα ρε σύ''

''Aπό πότε το ανικανοποίητο μας κάνει ενάρετους;Ευχή και κατάρα ρε σύ''.. 
Το έιχε γράψει η μυριαμκέι στο τουίτερ, το αγάπησα αμέσως. Συμπυκνωμένη φιλοσοφία ζωής που φροντίζουν να μας πλασάρουν από μικρά.
''Κοίτα γύρω σου και να είσαι ευχαριστημένη με αυτά που έχεις''. Μα είμαι. Δεν ξέρω ποιόν πρέπει να ευχαριστήσω για αυτά,αλλά μόνο που είμαι ζωντανή ακόμη και χαίρομαι τη ζέστη, το κρύο, ένα πιάτο νόστιμο φαγητό, ένα ωραίο βιβλίο,τη μουσική και το βασικότερο: έχω δύο λόγους να ξυπνάω το πρωί και να θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι. 'Εχω δύο λόγους που είναι τα χαπι μομεντς που σκέφτομαι όταν πέφτω για ύπνο.Εχω παιδιά.
Καποιοι όταν γίνονται γονείς, βάζουν πάνω απ'ολα τα παιδιά τους. Πάνω από τη δική τους ψυχική ηρεμία, τα θέλω τους και σίγουρα τον εγωϊσμό τους.
Εγώ δυστυχώς μάλλον δεν έμαθα να τα ξεχωρίζω. Οταν λοιπον υψώνεις τα θέλω σου σαν ανθρωπος, γίνεσαι αυτόματα κακός γονιός; Πρέπει να σκύψεις το κεφάλι και να κάνεις το σωστό; Να δείχνεις ικανοποιημένος από την προσωπική σου ζωή, ενώ δεν είσαι; Θα βοηθούσε η αυθυποβολή; Αν ξυπνάς δηλαδή το πρώι και λες εκατο φορές.''Δε θελω τιποτα αλλο στη ζωή μου, (οπως να ξαναλειτουργήσουν τα συναισθήματα σου ας πουμε , που εχουν πέσει σε χειμερία ναρκη) πιάνει;
Γιατί ''δεν είναι φυσιολογικό'' να σε πνίγει μια σχέση που εχει τελειώσει εδώ και χρόνια αλλά φοβόμαστε να τη λήξουμε; Γιατί ''ειναι φυσιολογικό'' να μένεις σε κάτι που απλά δεν σε κάνει ευτυχισμένη μόνο και μόνο επειδή έχεις κάνει δυο παιδιά; Γιατί τα παιδιά σου να μεγαλώσουν βλέποντας unhappy together τους γονείς τους; Aυτό σε κάνει αυτόματα ενάρετο; Θα κερδίσεις το φωτοστέφανο της μαμάς που υπέμεινε όχι βάσανα και κακουχίες, αλλά συναισθηματική κενότητα για χάρη των παιδιών της;Τί θα κερδίσω; πείτε μου να δώ αν αξίζει τον κόπο..

Να προσποιηθείς πώς όλα είναι εντάξει για να είναι όλοι οι υπόλοιποι ευχαριστημένοι;Να βάλεις μπροστά την λογική επιτέλους;
 Αν μπορούσες να το κάνεις θα ήταν ευχή. Αν δε μπορείς  είναι κατάρα.

Υ.Γ. όχι εγώ..ξέρετε, μια φίλη μου..

Σωτηρία (εθνική ή ψυχής;)

Δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με την πολιτική. Δεν παρακολουθώ με κομμένη την ανάσα τις εξελίξεις, εκτός και αν είναι ''ραγδαίες'' όπως τις τελευταίες ημέρες. Και όχι δεν θέλω να σχολιάσω το αν τελικά το Γαπ χρίζει ψυχιατρικής παρακολούθησης ή οχι, ποιός φταίει, αν φταίει, αν τα φαγαμε όλοι μαζί ή ένας ένας. Διαβάζοντας λίγο εφημερίδες, sites και ναι, timeline, νομίζω ότι εμείς χρειαζόμαστε ψυχιατρική παρακολούθηση. Δεν ήμουν ποτέ του δημοσίου, ούτε ώς νοοτροπία. Θεωρούσα τους μισθούς τους αστρονομικούς, σε σχέση με τον δικό μου.Περίμενα υπομονετικά το μισθό μου που δεν ερχόταν ποτέ στην ώρα του, τα τελευταία 4 χρόνια και όχι φέτος. Εχω ήδη μάθει να ζώ σε ''κρίση'' εδώ και χρόνια.
Δεν ξέρω που θέλω να καταλήξω αλλά αν δεν τα φάγαμε μαζί, σίγουρα όλοι μαζί τα φτάσαμε ώς εδώ..
Με το βισματάκι για εκεινη τη θέση κηπουρού στον ΟΑΣΘ, με την αποζημίωση που πήραμε χωρίς να έχουμε ζημίες, με κάτι επιδοτήσεις που γίνανε πρώτο τραπέζι Κιάμο, με το αυθαίρετο που το-χτισαμε-με-το-μεροκάματο(και αλβανούς), με κάτι προσωπικά δάνεια που ξέραμε εκ των προτέρων ότι δεν θα αποπληρώσουμε ποτέ,αλλά τί στο διάλο; εμεις να μην πάμε διακοπές σαν ανθρωποι; να μην αγοράσουμε και είκοσι ζευγάρια παπούτσια παραπάνω; να μην βοηθήσουμε το παιδί που δεν διάβαζε μωρέ, αλλά αν το στείλω στο εξωτερικό για σπουδές, θα γυρίσει με το ''χαρτί''. Και θα βρει να βολευτεί καπου στο δημόσιο;
Και φτάσαμε ώς εδώ. Εμεις. Οι πολιτικοί σίγουρα έχουν τις καταθέσεις τους Ελβετία μεριά. Τώρα τί κάνουμε; ''Να φύγουμε, να μεταναστεύσουμε'' Λύση που ακουγεται πολυ πιο ευκολα άπ'οσο γίνεται πραγματικότητα... ''Να φύγουμε από την ευρωζωνη'' -Και να γυρίσουμε σε τριτοκοσμικές συνθήκες. Γιατί κακά τα ψέμματα, ακόμα σε τριτοκοσμικές συνθήκες εδώ δεν ζούμε!
Να αλλάξουμε νοοτροπία σαν λαός είναι μια λύση. Μάλλον  η πιο δύσκολη όμως για εμάς που έχουμε συνηθίσει να τα κανουμε όλα καλύτερα από όλους, να μην περιμένουμε ποτέ,  ακόμα και την καθημερινότητα μας με το να  μην παρατάμε το αυτοκίνητο μας όπου γουστάρουμε, γιατί έτσι μας βολεύει.. Να βγάζαμε λίγο τη μιζέρια από πάνω μας και να  κολυμπήσουμε; Ισως;

Marie Queenie Lyons - See And Don't See

See and don't see, hear and don't hear, know and don't know...

Τwitter -Tυφλοσούρτης

Στο τουίτερ δεν ακούει κανείς Χατζηγιάννη.Το φέισμπουκ δεν θα έπρεπε να υπάρχει.Για ένα διαστημα υπήρξε η diaspora*. Θυμάσαι την πικέ της μαμάς σου. Αν υπήρχε ένα ποτό αυτό θα ήταν το τανκερέι και από αναψυκτικά μόνο η κοακόλα.Καποιοι αγανακτούν,κάποιοι όχι. Γκρινιάζουμε γιατι έχει κρυο τον χειμώνα και πολύ ζέστη το καλοκαίρι.Μόλις πλένουμε τα αυτοκίνητα βρέχει (φάκτ). Τρώμε παγωτά με τους κουβάδες και λατρεύουμε σοκολάτα. Διαφωνούμε πάντα για το σουβλάκι καλαμάκι. 'Ολα έχουν σχέση με τα ζώδια και διαβάζουμε ευλαβικά Πανόπουλο ή περιμένουμε τα σχόλια του οπτιμους αρκτικους. Το αβαταρ πρεπει να έχει α.φωτογραφική μηχανή στα μούτρα β.μπαλόνι. γ. μια τουλάχιστον επεξεργασία με cross process, πατουσάκια.

Θα μάθεις ότι γίνεται, ενω στον εξω κόσμο ούτε υποψιαζονται ακόμα. 'Οταν πέφτει, πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι μας.Τα μίξερ προκαλούν εθνικούς διχασμούς. Επιβιώνεις μόνο με τον σαρκασμό και ειδικότερα τον αυτοσαρκασμό. Και πρεπει να τον έχεις και να τον μιλάς φλούεντλυ. Στο τουίτερ δεν εχουν θέση τα γκρίκλις και τα κεφαλαία.Κάποια τουίτς των Λακουκαράτσα, Ινοχτά, Αλεκζούντερ Ταζγκα,Ισμινούτα, Ιοάννα  και πολλών αλλων, σε κάνουν να  πιστεύεις πώς ειναι ιδιοφυϊες. Κάποια ντιεμ ή μένσιονς σε κάνουν να χαμογελάς πάνω από το σμάρτφόν.Ολοι έχουν.  Εχεις 140 χαρακτήρες μόνο. Καποιες φορες περισσεύουν. Μαθαίνεις την λέξη χιπστερ.Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο σ'αγαπώ και στο σ'αγαπάω. Εχει κι αλλους εκει έξω που οι εγκεφαλοι σας μοιάζουν. Και τους ανακάλυψες.

Υ.γ. Εξακολουθώ να μην βαζω τόνους παντού, εκτός και άν είναι να μπερδευτεις με αλλη λεξη.
Η Πάντα Αλλού
Υ.γ.2 'Ολα είναι δίπλα στη νουαζέτα

Tα παιδιά σας..δεν είναι παιδιά σας..

Επαναλαμβάνετε το κάθε πρωί..

" Τα παιδιά σας, δεν είναι παιδιά σας....

Είναι οι γιοί και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής
Για τον εαυτό τους!

Δημιουργούνται μέσω, αλλά όχι από εσάς
Και αν και βρίσκονται μαζί σας δεν ανήκουν ωστόσο σε σας!

Ίσως τους δίνετε την αγάπη σας, αλλά όχι τις σκέψεις σας
Γιατί αυτά έχουν τις δικές τους σκέψεις!

Μπορεί να στεγάζετε τα σώματά τους, αλλά όχι τις ψυχές τους
Γιατί οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφτείτε, ούτε ακόμα στα όνειρά σας!

Ίσως να παλεύετε να τους μοιάσετε, αλλά μην αναζητήσετε να τα κάνετε να σας μοιάσουν!
Γιατί η ζωή δεν πάει προς τα πίσω, ούτε χρονοτριβεί με το χθές! "

Προφήτης : O Κήπος του Προφήτη, Χαλίλ Γκιμπράν

αναρωτιέμαι..

Oh Land - Wolf & I (Live)

Ποδήλατο

Σήμερα πήρα την πένσα ,γιατί δεν είχα το αντίστοιχο γαλλικό κλειδί και έβγαλα την μία βοηθητική ρόδα από το ποδήλατο του πεντάχρονου γιού μου. Ανέβηκε στο ποδήλατό του χαρούμενος αλλα και λίγο φοβισμένος, με το χαμογελάκι του 'τι στο διάολο θα γίνει τώρα'.. Τα κατάφερε φυσικά γιατί είναι εύκολο. Λίγη ώρα μετά έβγαλα και την δεύτερη βοηθητική. Δράμα. Ξεκινούσε με βοήθεια και έφευγε δύο μέτρα το πολύ, για να σκάσει με τα μούτρα ή στο πλάι αμέσως.
Αλλά επέμενε,ανέβαινε και προσπαθούσε. Αρκετή ώρα μετά, 3 μελανιές στα γόνατα αλλά χωρίς ούτε ένα δάκρυ, κατάφερε να ισσοροπήσει λίγο παραπάνω. Το ότι θα μάθει να κάνει ποδήλατο είναι το μόνο σίγουρο, αλλά το αίσθημα  της ικανοποίησης, όταν τα κατάφερε έστω και για τόσο λίγο, μόνος του δεν θα το ξεχάσει ποτέ. Ούτε έγω το γέλιο του.
Πρώτο ουσιαστικό μάθημα ζωής για τον γιό μου και φρεσκάρισμα για μένα: "Eπιτρέπεται να πέσεις.Επιβάλλεται να σηκωθείς"

one of these days..

Follow me ?

Στο twitter είχα ανοίξει λογαριασμό πέρισι ωθούμενη φυσικά από την περιέργεια μου.Εκανα προφίλ ,άρχισα να το ψάχνω και μετά απο ένα τέταρτο το βρήκα εντελώς βαρετό και αδιάφορο. Δεν καίγομαι να μάθω in real time άν η Κim Kardashian είναι στο αεροδρόμιο και η πτηση της έχει καθυστέρηση γιατί γενικώς με τη σόου μπίζνα δεν τα πάω καλά. Βρήκα κανα δυο μπάντες και 4 ενημερωτικά sites και αυτό ήταν. Είπα ένα hello world και αυτό ήταν το ένα και μοναδικό μου tweet για πολύ καιρο.
Ενα χρόνο μετά το ξανατσέκαρα και τυχαία άρχισα να ακολουθώ 2-3 ανθρώπους που με τη σειρά τους με ακολουθησαν και βρήκα κι αλλους κ.ο.κ ..  Δυο περιπου μήνες μετά και 1000 tweets εχω καταλήξει στα εξής
.Είναι η εξέλιξη του fb. Είναι η εξέλιξη του στάτους. Είναι προσωπικές εξομολογήσεις στο πουθενά. Σαν να φωνάζεις δυνατά (συνήθως απο την κορφή -κανέλλα) Αυτο που σε πιάνει οταν θες να πεις κατι  και να το μοιραστείς όχι απαραίτητα με *δικούς* σου ανθρώπους. Είναι το σοσιαλαιζινγκ στην πιο αστεία του μορφή.  To γουστάρω γιατί ενημερώνομαι , λέω ότι μου κατέβει στο κεφάλι ( τις περισσότερες φορές βλακείες) ,γελάω, βρίζω στο πουθενά, δεν με νοιάζει ποιος με ακουλουθεί ,πόσοι είναι, αν μου κάνουν unfollow , δεν βάζω τόνους και ξεχνάω τις τελείες. Οχι ότι σας ενδιαφέρει η αποψή μου, είμαι σίγουρη ότι εχετε την δική σας , αλλά 140 χαρακτήρες  κάποιες φορέςδεν μου φτάνουν..

5+1 πράγματα που έμαθα από τη συγκατοίκηση. (το λές και γάμο)

1.Καπάκι τουαλέτας.
Ακολουθείς εκπαιδευτικό πρόγραμμα και ασκήσεις νηπίου με υποδείξεις για την σωστή θέση που πρέπει να έχει το καπάκι πριν και μετά. Συνήθως το πριν το μαθαίνουν εύκολα,στο βου μέρος έχουν θέμα. Τεράστιο. Οπότε ή συμβιβάζεσαι ή ακολουθούν σκηνές υστερίας με πρωταγωνιστές εσένα και τον συγκάτοικο να έχει μείνει μαλάκας ακολουθώντας συνήθως η φράση "Μα καλά ,πώς κάνεις έτσι?" Εαν δεν βρεθεί λύση, βρείτε σπίτι με 2 WC. Εννοείται ότι με το δικό του κόβετε τις επαφές μέχρι να καταλάβει τί εστί καθάρισμα μπάνιου.
εξτρα συμβουλή: Προτιμήστε τον άντρα τον σωστό που κατουράει όρθιος γιατί υπάρχουν και αυτοί με αυταρχικές μαμάδες που τους μάθανε να κάθονται...(fail)

2. Κάλτσες
Μόνιμα πεταμένες. Παντού. Συνήθως μονές. (βλ.washing machine effect).Δύσκολο κομμάτι. Σου βγαίνει η μέση να τις μαζεύεις απο το πάτωμα , παρακαλείς να τις μαζεύει ή στην καλύτερη να τις κάνει ένα ταιρι ρε παιδι μου και να τις βάζει στα άπλυτα, αλλά μάταια. Συνήθως ακούγεται η λέξη "Ναι τώρα(=ποτέ)  "  (που για κάποιο λόγο σου θυμίζει εσένα εφηβη να το λες στη μάνα σου όταν σου έλεγε χαμήλωσε τη μουσική)  και μετά ίσως ακολουθήσει η σκηνή βλ.καπάκι τουαλέτας και θα κλείσει πάλι με το "Μα καλά πως κάνεις έτσι? ". Στην περίπτωση αυτή μένεις εσύ μαλάκας και απορείς άν αποφάσισες να μείνεις με εναν άνθρωπο για τους σωστούς λόγους. Δίνεις τοπο στην οργή και σκέφτεσαι : εγώ θα μεγαλώσω σωστά τα παιδιά μου

3.Δεν είστε το ίδιο.
Ότι έχεις ακούσει περί ισότητας και τέτοια ,δεν ισχύουν. Κάποιες δουλειές είναι γυναικείες και δεν χρειάζεται παραπανω αιτιολόγηση. Το πατροπαράδοτο μοτίβο ,ο άντρας -κουβαλητής και η γυναίκα στο σπίτι εξελίχθηκε σε : άντρας κουβαλητής- γυναίκα εργαζόμενη, μητέρα, δούλα αλλά πανω απ'όλα κυρά.  απο το πρωι σε δουλειά-παιδια-φαγητό, αυτονόητο συμμάζεμα σπιτιου που θυμίζει την  επομένη της πτώσης του τείχους του Βερολίνου.. ι "σιγά και τί εκανες όλη μέρα" Εδώ μένεις εσύ μαλάκας και σκέφτεσαι αν αξίζει να μπεις στον κόπο να του εξηγήσεις ότι τα σπίτια δεν είναι αυτοκαθαριζόμενα, και όλα αυτά τα ρούχα δεν ξυπνάν το πρωι ,γυρναν τον διακόπτη ,μπαινουν στο πλυντηριο, αυτοαπλωνονται, πόσο μαλλον να αυτοσιδερώνονται.
Δεν αξίζει αλλά σκέφτεσαι απο σύζυγος να αρχισεις το μονόζυγο.

4. Δεν θέλω έλεγχο που πάω και τι κάνω.
  Εδώ εν μέρει θα συμφωνήσω. Ο άνθρωπος είπε να μείνετε μαζί ,άντε και να παντρευτείτε, δεν θα του κάτσετε και στο λαιμό. Οχι ειλικρινά σε ποιον αρέσουν τα 1500 τηλέφωνα sms/ώρα τύπου : Πού είσαι ζουζουνάκι μου? Πάρκαρες? 'Εφαγες? Έρχεσαι? Σε πόση ώρα?  Η όταν βγαίνει με τους φίλους του: Πού είστε? Ποιοι είστε? Βρήκατε να καθήσετε? Μου λείπεις...
Εδώ βέβαια είναι δύσκολο κομμάτι γιατί οι περισσότερες γυναίκες στην αρχή κουνάνε συγκαταβατικά το κεφάλι όταν ο άλλος τους μιλάει για ελευθερο προσωπικο χρονο και αέρα, αλλά μετα απο λίγο καιρό ,αρχίζουν τα όργανα. Εννοείται πως το ίδιο πρέπει να ισχύει και για το αντίθετο φύλλο. Δεν παίρνεις λογαριασμό, δεν δίνεις λογαριασμό.

5. Ο Μπομπ ο μάστορας
Για έναν περιέργο λόγο οι περισσότεροι άντρες νομίζουν ότι μπορούν να φτιάξουν τα πάντα. Ότι και να χαλάσει μες στο σπίτι ,πρίζα, βρύση, οτίδηποτε ηλεκτρο/υδραυλικό, μπορούν να το φτιάξουν.. Κάποιοι ίσως μπορούν πραγματικά, άλλοι είναι απλά σίγουροι. Το θέμα είναι ότι συνήθως καταλήγουν σε 1.κατάργηση  του άτυπου νόμου,ότι μπαίνει ξαναβγαίνει, 2.βραχυκύκλωμα,3. δικαιολογία του τύπου, "το πρόβλημα είναι μανίσιο", 4."αμα δεν έχεις τα σωστά τα εργαλεία" 5."αυτές οι βίδες περισσεύουν"..

6. Κακά, Καφού και Πίρλο
 Αυτοί είναι ποδοσφαιριστές. Ακους συχνά τα ονόματά τους ,μαθαίνεις για τελικούς, κύπελλα, και όλο το πακέτο .  Υπάρχει το Playstation 3 , το στήσιμο πρωταθλήματος τη μέρα που βγαίνει το καινουριο Pro και τέτοια. Αυτό δεν κόβεται οπότε αν το βρίσκεις αδιάφορο-πιθανόνατα..- βγαίνεις έξω με τις φίλες σου, και ζησανε αυτοί καλά και εσείς καλύτερα. Η κάνεις παιδί. Αυτό αύτόματα αλλάζει τον λόγο 1 και 2 ,τους εξαφανίζει. Όχι γιατί αλλάζει ο άλλος ,αλλά εσύ.

This one goes out to the ones i've left behind....

 Στα 6 μου έχασα τον παππού μου. Προσπαθούσα με το παιδικό μυαλό μου να συνειδητοποιήσω τι έπαθε, μα πάνω απ'όλα γιατί....-Τον ήθελε ο Θεός κοντά του , μου είπαν , μα πάλι δεν το καταλάβαινα...
 Δέκα χρόνια αργότερα πέθανε το σκυλί μου, η  Ίρμα και ένοιωσα πρώτη φορά τί θα πει απώλεια , να χάνεις κάποιον ενώ δεν θέλεις ,και να σου λείπει, και να μην μπορεις να κάνεις τίποτα για αυτο...
  Όταν ήμουν 30 -κατα την ταπεινή μου γνώμη πολύ νωρίς- έχασα τον πατέρα μου .Το ξέραμε και το περιμέναμε -και αυτός το ίδιο, παρόλου που δεν το έδειχνε ποτέ- και το να ξέρεις ότι θα χάσεις κάποιον είναι ποοολύ δύσκολο...Είναι πολύ περίεργος ο τρόπος που αντιδράει ο καθένας όταν χάνει κάποιον δικό του... Το έμαθα νύχτα και δεν θα ξεχάσω ποτέ τη διαδρομή μέχρι το πατρικό μου μες το αυτοκίνητο με την ξαδέλφη μου να εχω το βλέμμα μου στο συν άπειρο ,να προσπαθώ να καταλάβω τί νοιώθω: θλίψη? δεν αρκεί αυτή η λέξη. Ανακούφιση? Ταλαιπωρήθηκε απίστευτα, αλλά θα μπορούσε να εχει γίνει καλα. Αρα Θυμό...Γιατί ο δικός μου ο πατέρας? αποκλείεται ο δικός μου ο πατέρας ..Βλακειες..ψέμματα είναι..δεν γίνεται ... είναι όνειρο.. και μετά κενό..δεν ένοιωθα τίποτα..και μου χε κολλήσει ένα τραγουδάκι απο ένα cartoon που έβλεπα το πρωί.."Γεια σου ΤροΤρο , γεια σου Τρο Τρο..."
  Για πολύ καιρό δεν ήθελα να μιλάω σε κανέναν, και όλους αυτούς τους μακρινούς συγγενείς που μαζεύτηκαν ήθελα κυριολεκτικά να τους πλακώσω στο ξύλο..-Σε νοιώθω..Κουράγιο..-Σκατά νοιώθεις σκεφτόμουν. Μου πήρε καιρό να συνειδητοποιήσω τι στον διάολο έγινε ..και σχεδον 2 χρονια για να το χωνεψω... Δεν θα ξεχάσω ποτέ το προσωπό του , τη φωνή του -είχε και αγριοφωνάρα- και το χερι μου μεσα στα δικα του-αυτο μου μεινε απο μικρη- απλά μου λείπει.. και λυπάμαι που δεν μπόρεσα να του πώ δυνατά ότι τον αγαπάω και ότι ήταν ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου ..
Όπως είπε και ένας φίλος μου "Τρως μεγάλο μπάτσο όταν χάνεις πατερα ή μάνα, νοιώθεις τελείως μόνος σου.Καλώς ήλθες στο club..."

*με αφορμή για κάτι άσχημο που έμαθα σήμερα και μου θύμισε -πάντα μου θυμιζει-πολλά...

Περνά περνά η μέλισσα..

Γιατί συνήθως εκεί που όλα κυλάνε ρολόϊ, θέλουμε το κατιτίς μας ,το κατι παραπάνω? Στην περιπτωσή μου κατάλαβα ότι αυτό το κλισεδιαρικο βιολογικό ρολόι δεν είναι καθόλου κλισεδιάρικο. Είναι αληθινό και κάθε φορά που βγαίνει ο κούκος (το δικο μου ρολοι είχε και κούκο ναι!) σου αστράφτει μια και σε ρωτάει? " Εσυ πότε θα γίνεις μανα?"
Και έγινα.Μου πήρε 6 μήνες για να κρατήσω θετικό τεστ και άλλους 9 απίστευτους μήνες κατά τους οποιούς κοιτούσα σαν χάνος όλες όσες λέγανε ότι η εγκυμοσύνη είναι η ωραιότερη περιοδος μπλα μπλα...Μιλάμε για 9 μήνες απόλυτου άγχους:θα βγούν οι εξετάσεις καλές?,θα γεννηθεί καλά το μωρό?, μέτρησε τα δαχτυλάκια του σωστά ο γιατρός? πώς θα γεννήσω? πόσο πονάει? Πως θα είναι τελος παντων? Προσθέστε καούρες, δυσπεψία, λιποθυμικές τασεις απο έντονη και ξαφνική πείνα ,έλλειψη τσιγάρου, καφέ , αυπνίες ,υπνηλίες ,πρωτες κινήσεις του μωρού( χαριτωμένες, δε λέω)που με τον καιρό γίνονται σουβλιές και νομίζεις ότι πρωταγωνιστείς στο Alien και προς το τέλος μια απιστευτη εικόνα μεταξύ ανάποδου χριστουγεννιάτικου δέντρου-βάρκα όπου η παραμικρή απλή κίνηση είναι γολγοθας - το να αλλάξεις μεριά στο κρεβάτι ας πουμε-.
Και ένα πρωί γέννησα. Και κατάλαβα ότι αυτό το κάτι παραπάνω είναι τα πάντα. Θα είναι τα πάντα ,όπως και το δεύτερο μου παιδί (στο οποίο ήμουν απίστευτα χαλαρή ) γιατί συνειδητοποιεις ότι πριν απο το να αποκτήσεις παιδί δεν έκανες απολύτως τίποτα έστω κι αν νόμιζες ότι έκανες παπάδες.
Ξεχνάς για καιρό ,δουλειά, προσωπική ζωή , τη ζωή που έκανες γενικώς ... Βye Bye ανεμελιά, ο κόσμος σου περιστρέφεται γύρω απο κολικούς,πρώτα δόντια ,χαμόγελα, παιχνίδια και μαλακούς κύβους! Κι όμως είναι συναρπαστικό ,κάθε μέρα είναι διαφορετική, έχεις ένα τεράστιο λόγο να γυρνάς σπίτι ,να ξυπνάς το πρωί να πας στη δουλειά, και να περιμένεις να ρθει η Κυριακή για να περάσεις περισσότερο χρόνο μαζί τους.
Ναι έγινα μάνα, και γελάω όταν ακούω "μαμααααααααααααααααααα" τουλάχιστον είκοσι φορές για να :βαλω νερο/φαγητο/φτιαξω ένα παιχνίδι/να βρώ ένα παιχνίδι/διαβάσουμε βιβλίο,/σ'αγαπάω/τίποτα,έτσι σε φώναξα(το τελευταίο είναι καινούριο)
Μη βαριέστε να παίξετε με τα παιδιά σας, μην απαντάτε στο "γιατί " τους με το "γιατί έτσι λέω", Θέστε όρια ναι , αλλά μην είστε υπερβολικοί (έχω δει απίστευτες συμπεριφορές ), θυμηθείτε ότι δεν είναι κατ'εικόνα και καθ'ομοίωση ,δεν μπορουν να γίνουν όλα όσα δεν γίνατε εσείς. Να τα επιβραβεύετε όταν κάνουν κάτι αξιέπαινο αλλά μη παρασύρεστε και πλέκετε εγκώμια για το βλαστάρι σας στους υπόλοιπους άμοιρους γονείς για το πόσο γρήγορα περπατησε,πόσες λέξεις λέει το λεπτό,αν εχει σπάσει το ρεκόρ στο παζλ ..Έτυχα προχθές με μια τέτοια μαμά και εκει που έχτιζα αμέριμνη τα κάστρα μου με την κόρη μου τσοουπ ήρθε και άρχισε -με τον γλυκό και συνήθη τρόπο-πιάνω κουβέντα-γιατί -βαριέμαι -και -θέλω-καπου-να-τα-πω-βρε-αδερφε-,να μου μιλάει για το πόσο έξυπνο και τέλειο είναι το παιδάκι της....
-" Η δικιά σου?" με ρωτάει
-" Τα συνηθισμένα,σαν ένα φυσιολογικό παιδί.." και εφυγα για βουτιά..και μετά με λένε ξινή..επειδή αρνούμαι να μιλάω μόνο και μόνο για να μιλάω.. σε άσχετους..για τα παιδιά μου..μπορεί και να ειμαι...:))
( ποιό ήταν το θέμα μας? i 've told you i will be rambling on things :P)

ΓΑΜΟΣ (βεβαίως βεβαίως)

Οι περισσότερες γυναίκες σ άυτον τον πλανήτη ,και ιδιαίτερα στην Ελλάδα, μεγαλώνουν -νομίζω οτι τα μυνήματα ξεκινάνε πριν τον απογαλακτισμό- με την ιδέα του γάμου και της οικογένειας. Οk το δεύτερο είναι και βιολογικό θέμα αλλά δεν υπάρχει κοριτσάκι που να μην έχει σκεφτεί την ημέρα του γάμου της. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο όλες ονειρεύονται περισσότερο τη μέρα του γάμου , αντε και το ταξίδι του μέλιτος,που μεταξύ μας ποτε δεν κατάλαβα γιατί λέγεται έτσι,ίσως φταίει το γεγονός ότι δεν πήγα καπου εξωτικά με πισίνες, καμήλες και σιάτσου στην παραλία.
"ΘΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ",(αυτό γίνεται ούτως ή άλλως), "ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΕΝΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙ ΟΜΟΡΦΟ" (το 80% των Ελληνίδων μαμάδων εδώ συμπληρώνουν και το "πλούσιο" ,) "ΘΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙΤΕ" (εδώ πάντα ρωτούσα ΓΙΑΤΙ?) "ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ"(αποσιωπητικα) .... "ΕΕ ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΔΥΟ ΠΑΙΔΑΚΙΑ" (εδώ ο αριθμός εξαρτάται απο τον ήδη υπαρχων αριθμό παιδιών στην οικογένεια της κοπέλας, αλλά και απο το πόσο πρόθυμη έιναι η γιαγια-to be να μεγαλώσει εγγόνια)
Έτσι μεγάλωσα και εγώ, παρόλου που συνέχιζα να κάνω την ερώτηση "ΓΙΑΤΙ?" ενώ είχα μεγαλώσει. Στα 28 μου λοιπον μετά από μια φλασιά-έτσι το λέω εγώ- βρήκα ένα παλικάρι όμορφο,που το ήξερα από το σχολείο ακόμα, όχι πλούσιο, γιατί η μαμά μου ευτυχώς άνηκε στην εξαίρεση του 20%, και παντρεύτηκα ,γιατί έτσι έπρεπε. Όταν πλησιάζεις τα 30,νομίζεις ότι έχεις βαρεθεί τα ποτά τα bar και τα ξενύχτια και ήδη συγκατοικείς το βλέπεις σαν μια φυσική κατάληξη και εσύ αλλά και ο υπόλοιπος οικογενειακός περίγυρος.Γιατι αλλιώς, τί στο διάολο κάνεις μαζί του ε? Στην αντίθετη περίπτωση φαντάζεσαι τον εαυτό σου γριά, γεροπαράξενη με καμια δεκαριά γάτες τριγύρω και εμένα μου άρεσαν πάντα τα σκυλιά. Το κανα λοιπόν ,όχι απο κεραυνοβόλο έρωτα αλλά σίγουρα απο αγάπη,και επειδή το θέλαμε και οι δυο, απλά και όμορφα χωρίς πολλές και χρονοβόρες προετοιμασίες
-"Καλά είσαι τρελή!?! Πότε θα τα προλάβεις όλα σε εναμιση μήνα?!? και απαντούσα πάντα με απορία " γιατί όχι?"
Εντάξει για να είμαι ειλικρινής ήταν όμορφα..λίγο στη φάση που βγήκα με το νυφικό απ το σπίτι και χειροκροτούσαν ένοιωσα σαν καρναβαλάκι και ήθελα να φωνάξω σκαστε,αλλά ευτυχώς κράτησε λίγο. Μετά στην εκκλησία μούδιασαν τα πόδια μου και διψούσα αλλά και αυτό πέρασε γρήγορα, επειδή είχε άλλο γάμο στο καπάκι και ο παπας βιαζότανε..και φυσικά αλυσιδωτες και ρητορικες σκεψεις: ..Aυτό ήταν? παντρεύομαι?οχι κορίτσι μου έχεις ήδη παντρευτεί αφου υπόγραψες ...άρα είναι θέμα τελετής απο δω και πέρα ..οκ θα τελειώσει κι αυτό... άντε να πάμε στο παρτυ μετά ,,γαμώ το θέλω να καπνίσω ενα τσιγάρο και να πιω λίγο κρασί..λευκό ,αυτό εδω το κόκκινο που δίνουν είναι σαν μαυροδάφνη...Λοιπόν κοριτσακί τέλος, παντρεύτηκες, και τί έγινε? Δεν αλλάζει τίποτα.. Ισως και αυτος σκεφτόταν το ίδιο ,γιατί κοιταζόμασταν κλεφτά και είμασταν ένα βήμα πριν ξεσπάσουμε σε γέλια, ίσως όλοι στη φάση αυτη σκέφτονται τα ίδια..who knows?
Πάντως μετά την ευφορία και την ανεξήγητα καλή διάθεση που έχεις για περίπου μια βδομάδα μετά (ίσως παίζει ρόλο και ότι το χρήμα ρέει ΚΑΝΟΝΙΚΑ και κυριολεκτικά απο το πουθενά) όλα βρήκαν τον παλιό γνώριμο ρυθμό της συγκατοίκησης..Πέρα απο μια βέρα στο δεξί δεν άλλαξε τίποτα ή ισως να άλλαξε κάτι προς το καλύτερο: κάναμε όνειρα , κοινά (τις περισσοτερες φορες) μέχρι που μου ήρθε η επόμενη φλασια-την ξαναλεω εγώ: ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΩ ΜΑΝΑ?!? αυτο όμως είναι θέμα απο μόνο του!!:))Stay tuned..;)